نویسنده : بهروز صادق مقدم ; ساعت ٢:۱٧ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۸/٥/٢۳

 

گوش سه بخش دارد :

·          گوش خارجی

·          گوش میانی

·          گوش داخلی

 

 

 

گوش خارجی: این قسمت شامل لاله و مجرای گوش است که صدا را به داخل هدایت می کند. در انتهای مجرای گوش، پرده صماخ (پرده گوش) قرار دارد. مجرای گوش دارای انحنا بوده و شکل منظمی ندارد و طول آن حدود 5/2 سانتی متر است . قطر مجرای گوش هم در حدود 8 میلی متر است.

انحنا و حالت نامنظم مجرای گوش مانع از جمع شدن آب و مواد خارجی و ذرات گرد و غبار در آن است.مجرای گوش حرارت و رطوبت پرده صماخ را ثابت نگه می دارد. قسمت بیرونی مجرای گوش تقریباً نرم است ولی قسمت داخلی آن سخت و استخوانی می باشد. در دیواره مجرای گوش غددی وجود دارند که سرومن (جرم گوش) ترشح می کنند.گوش خارجی صداها را جمع آوری و تقویت نموده، به جهت یابی اصوات کمک کرده و از قسمت های داخلی تر گوش یعنی گوش میانی محافظت می کند.

 

گوش میانی: فضایی پر از هواست که پشت پرده گوش قرار گرفته است . در این فضا سه استخوانچه به نامهای استخوانچه چکشی، سندانی و رکابی قرار دارند. وقتی صدا پرده گوش را به ارتعاش درآورد، این زنجیره استخوانی نیز نوسان یافته و این حرکات از طریق استخوانچه رکابی به مایعات گوش داخلی منتقل می شود.

 

گوش داخلی: این قسمت پر از مایع و حاوی اجزاء میکروسکوپی فراوانی است که تمامی آنها شبیه یک میکروفن عمل می کنند. وقتی این مایع به حرکت یا جنبش درآید، اجزاء گوش داخلی مثل غشاء قاعده ای و سلولهای مژکی به نوسان در می آیند. در اینجا سلول های مژکی مختلفی وجود دارند که هریک به صدای مخصوصی تعلق دارند. به گونه ای که گیرنده صداهای بم در راس یا نوک حلزون و صداهای زیر در قاعده آن جای می گیرند.

نهایتاً نوسانهای این قسمت به پیام هایی تبدیل می شوند که از طریق عصب شنوایی به مغز انتقال می یابند.